'' Starring Ariana Hetemaj ''

Mijn levenslange droom was om actrice te worden. In het 5de leerjaar heb ik deze keuze gemaakt, en wat ik daarna deed is mezelf inschrijven voor 'woord'. Dit deed ik 2 jaar lang, 2 uur per week, op de muziekschool in Merksem. Woord is vergelijkbaar met toneel. Het verschil was dat woord meer te maken had met het 'spreek' aspect van acteren, en toneel meer met het fysieke. (Woord was ook hetgeen waar mijn vriendinnen voor waren ingeschreven, en ik wou natuurlijk niet alleen zijn.) Ik deed dit HEEL graag. Meerdere keren hebben we mogen optreden, en mijn ouders en ik waren altijd trots. Jammer genoeg kwam mijn woord-carrière tot een einde. Ik had ruzie met één van mijn beste vriendinnen en zo besloot ik ineens dat woord stom is. Was dat een grote fout die ik gemaakt had? Ook al ben ik nauwelijks bezig met dingen die te maken hebben met acteren, vind ik het nog steeds iets heel leuks, en vind ik dat ik het beter kan dan de gemiddelde persoon. Het was een lange periode mijn passie, dus het zal voor altijd een stukje van mezelf blijven.

Theaterrecensie King Lear – Het Zuidelijk Toneel en hetpaleis

Ariana Hetemaj – 15/05/2025 - ★★✰✰✰

Gezien in De Klas op 9 mei 2025

Als theaterkind had ik dit leuk moeten vinden, maar ...

Jammer genoeg moet ik toegeven dat het toneelstuk me heeft teleurgesteld. Voor wat ik me kan herinneren, was dit het eerste 'officiële' toneelstuk dat ik heb gezien. Ik zal eerlijk zijn, mijn verwachtingen lagen misschien een beetje te hoog. Ik kreeg de naam 'Shakespeare' te horen en ik veronderstelde meteen dat ik een meesterwerk te zien zou krijgen. Op momenten dacht ik in mezelf: 'Wat moet dit eigenlijk voorstellen?'. Laten we zeggen dat ik niet heel tevreden was met wat het toneelstuk uiteindelijk bleek te zijn: een gedoe.

Als eerst bespreek ik de acteurs en hun acteerprestaties. Ik denk dat de nadruk op emotie te groot was. De regisseur heeft maandenlang, voor het uitvoeren van dit stuk, dagelijks tegen de verschillende acteurs zitten klagen over 'te weinig emotie'. Daar kan ik op wedden. Het begin was oké, maar tegen het einde werd het gewoon vermoeiend om naar te kijken. Uiteindelijk bleven er voor mij persoonlijk enkel maar negatieve emoties over. Ik kan me al voorstellen dat de acteurs zelf oververmoeid waren. Natuurlijk is dit veel beter dan personages die monotoon spreken, zonder intonatie, en precies nog nooit in hun leven iets spannends hebben meegemaakt. Ik vind dat het geschreeuw en de overbodige levendigheid gewoon wat minder kon. Ik werd vooral overweldigd, als voorbeeld neem ik de scène waar King Lear roepend, in zijn onderbroek, over het podium strompelde. Ik beweer niet dat dit stukje niet krachtig was, maar het voelde gewoon aan als hetzelfde wat ervoor gebeurde.

Toen ik te horen kreeg dat we tijdens de les een toneelstuk zouden zien, dacht ik: 'Wat leuk! Een toneelstuk van 400 jaar geleden, de atmosfeer zal waarschijnlijk de oudheid van dit stuk laten blijken.' Maar helaas was dat niet zo. Je ziet duidelijk wat ze geprobeerd hebben, een modern twist te geven aan iets ouds. De kledij die de acteurs droegen gaf me niet echt de indruk dat ze werkelijk hebben geprobeerd. Ze konden even goed kleren meepakken van thuis. Het gebrek aan moeite was, naar mijn mening, sowieso al een minpuntje waard. Ook heeft de setting zelf, mij tijdens het kijken ook wat laten afdwalen. Zwart, grijs, donker, koud, saai, levenloos. De sfeer liet me zelfs denken aan brutalisme, wat helemaal het tegenovergestelde was van hetgeen dat ik oorspronkelijk had verwacht uit een toneelstuk van Shakespeare. De muziek heeft me wel bevallen, één teleurstelling minder. Doorheen het toneelstuk hebben de acteurs vrij veel 'modern', hedendaags taalgebruik toegepast. Op momenten hebben ze zelfs woorden in het Engels vervangen. Dit bleef wel haken bij mij, zelfs na het kijken van het toneelstuk. Je kan hieruit besluiten dat ik zeker geen fan ben van oudere toneelstukken, films, of wat dan ook, die herwerkt worden naar een 'moderne' versie.

Een scène die me wel heeft aangesproken was de dood van Cordelia. Ergens tussen het begin en het midden van het toneelstuk wordt Cordelia vermoord door Edmond. Hij gebruikt een microfoon, iets wat hij vaker heeft. Cordelia was de mondige dochter, degene met een boodschap, en het feit dat haar leven tot einde is gekomen doormiddel van een microfoon vind ik wel héél mooi bedacht. Daar moest ik even bij stilstaan. Ik vond Cordelia het meest interessante personage, omdat ik mezelf wel kon herkennen in haar. Ik ben iemand die niet graag rond de pot draait wanneer het niet nodig is, en ik ben over het algemeen altijd eerlijk, ook al doet de waarheid pijn (zoals te merken in deze recensie).

Ik geef King Lear 2 sterren. Kort samengevat, omdat ik het toneelstuk eerder associeer met het woord 'druk' dan 'indrukwekkend', en omdat de sfeer een cruciaal factor ontbreekt, namelijk authenticiteit. Het is een toneelstuk uit de 17e eeuw die niet herwerkt moet worden om verstaanbaar te zijn voor enkele mensen van nu. King Lear door Het Zuidelijk Toneel en hetpaleis verdient wel zijn 2 sterretjes omdat de verhaallijn toch boeiend was, het gebruik van muziek altijd gepast was en me beviel, en omdat ik sommige personages kon waarderen.